Szymon Kobyliński

Szymon Tadeusz Kobyliński (ur. 22 maja 1927 w Warszawie, zm. 15 kwietnia 2002 w Warszawie) – polski grafik, rysownik - karykaturzysta, satyryk, historyk i scenograf.

Spis treści

1 Biografia
2 Publikacje
- 2.1 Książki jego autorstwa
3 Linki zewnętrzne

[edytuj] Biografia

Urodził się w rodzinie malarskiej i po części kontynuował te tradycje. Swój pierwszy rysunek prasowy opublikował już w 1936. Studiował grafikę na warszawskiej ASP oraz historię sztuki na Uniwersytecie Warszawskim.

Był także eseistą i pisarzem oraz autorem programów telewizyjnych i radiowych. Popularyzował polską kulturę oraz historię. Był znawcą broni i barwy Wojska Polskiego, broni białej oraz zbroi, głównie z okresu I Rzeczypospolitej.

Zilustrował ok. 300 książek oraz wydał 20 własnych. Działalność pisarską zintensyfikował zwłaszcza w latach 80., kiedy to przestał występować w telewizji, po tym, jak w stanie wojennym wyemitowano, wcześniej nagrany, materiał z udziałem jego i oficerów Wojska Polskiego, sugerujący popieranie działań WRON. Jest m.in. autorem portretów uzupełniających Poczet królów i książąt polskich Jana Matejki, rysunków do Pana Tadeusza czy Trylogii. Nie ograniczał się jednak do pozycji historycznych czy literackich, jego rysunki znalazły się w takich książkach jak: poradnik seksuologiczny, Słownik idiomów angielskich, antologia humoru półsłówek, popularnonaukowa książka o genetyce, podręcznik dla informatyków zatytułowany Konwersacyjne otoczenie programowe języka Pascal czy podręcznik Stanisława Waltosia Proces karny. Był autorem niemal legendarnego komiksu Stary zegar z 1957 roku oraz trzech zeszytów z serii Przygody pancernych i psa Szarika (1970-1971). Publikował również w Relaxie.

Zajmował się także heraldyką, zaprojektował m.in. herb Jastrzębia-Zdroju i Świętochłowic.

Przewodniczył Jury, które wybrało ostateczną wersję Orderu Uśmiechu autorstwa 9-letniej Ewy Chrobak. 21 marca 1969 roku przyznano mu Order Uśmiechu, a odznaczenie i legitymację z numerem 16 odebrał 18 czerwca 1970 roku w Opolu z rąk Wandy Chotomskiej. Był następnie członkiem Międzynarodowej Kapituły Orderu Uśmiechu.

Jako pierwszemu w PRLu udało się Kobylińskiemu opublikować (w Panoramie w latach 1971 - 1973) cykl artykułów p.t."Gawędy herbowe", poświęconych heraldyce i polskim herbom szlacheckim. Wcześniej temat ten był dopuszczany przez cenzurę tylko w pracach ściśle naukowych, a "Gawędy herbowe" stanowiły przełom, po którym zapanowała wręcz moda na szlacheckie tradycje.

Był jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci telewizyjnych. Od początku istnienia Telewizji Polskiej prowadził tam swoje ilustrowane gawędy. Występował zwłaszcza w programach dla młodych widzów, np. w Teleranku. Był także uczestnikiem teleturnieju Pojedynek, gdzie potykał się z Bernardem Ładyszem.

Wystąpił w filmie i serialu Ogniem i mieczem, gdzie zagrał senatora Ostroroga.

Palił fajkę. W 1992 r. otrzymał tytuł "Fajczarza Roku" od Rady Polskich Klubów Fajki. Był autorem znaku graficznego Pipe Club Warszawa.

[edytuj] Publikacje

Swoje rysunki publikował w Polsce i poza granicami. Drukowały je następujące periodyki:

W "Polityce" jego felieton rysunkowy ukazywał się w latach 1957-1990.

[edytuj] Książki jego autorstwa

Krakowski rosolis : gawęda warszawisty (Kraków : Wydaw. Literackie, 2002)
Bajki serio z menażerią (Warszawa : "Orenda", 1995)
Dzieje Polski : podręcznik dla kl. czwartej szkoły podstawowej (Warszawa : Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1992)
750 razy gra półsłówek (Warszawa : "Do", 1992)
Przez pustynię i puszczę : o ilustrowaniu klasyka (Warszawa : Państ. Instytut Wydawniczy, 1990)
Tajemnice "Pocztu" Matejki (Warszawa : "Nasza Księgarnia", 1989)
Podszepnik rysownika czyli Garść porad dla plastyków nastolatków (Warszawa : Młodzieżowa Agencja Wydawnicza, 1989)
Sztacheta śledcza : galeryjka dawnych typów (Warszawa : Krajowa Agencja Wydawnicza, 1989)
Noniusz : wspominki z życia zewnętrznego (Warszawa : "Iskry", 1986)
Pasjans erotyczny (Szczecin : "Glob", 1986)
Jej Królewska Mość Wisła (Warszawa : "Interpress", 1986)
Moje małe życie (Warszawa : WAiF, 1985)
Gawędy o broni i mundurze (Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1984)
Krótka o hymnie orłach i barwach gawęda(Warszawa: KAW, 1978)
Jak dobrze mieć sąsiada!(Warszawa : "Watra", 1974
Korespondencję z ostatnich lat życia zawiera publikacja Nie minęło nic prócz lat... , Szymon Kobyliński i Aleksandra Ziółkowska-Boehm, Warszawa, Wyd. Nowy ŚWIAT, 2003.

[edytuj] Linki zewnętrzne

Źródło: „http://pl.wikipedia.org/wiki/Szymon_Kobyli%C5%84ski”