Mieczysław Rakowski
| Mieczysław Franciszek Rakowski | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 1 grudnia 1926 Kowalewko |
| Data i miejsce śmierci | 8 listopada 2008 Warszawa |
| Premier Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej | |
| Okres urzędowania | od 27 września 1988 do 1 sierpnia 1989 |
| Przynależność polityczna | Polska Zjednoczona Partia Robotnicza |
| Poprzednik | Zbigniew Messner |
| Następca | Czesław Kiszczak |
| I Sekretarz Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej | |
| Okres urzędowania | od 29 lipca 1989 do 29 stycznia 1990 |
| Poprzednik | Wojciech Jaruzelski |
| Następca | (likwidacja PZPR) |
| Poseł IX kadencji Sejmu PRL | |
| Przynależność polityczna | Polska Zjednoczona Partia Robotnicza |
| Okres urzędowania | od 13 października 1985 do 3 czerwca 1989 |
Mieczysław Franciszek Rakowski (ur. 1 grudnia 1926 w Kowalewku, zm. 8 listopada 2008 w Warszawie[1][2][3]) – polski polityk komunistyczny, premier PRL w latach 1988-1989, poseł na Sejm PRL VI, VII, VIII i IX kadencji, ostatni I sekretarz PZPR.
Z zawodu historyk i dziennikarz.
Spis treści |
[edytuj] Młodość
Pochodził z Wielkopolski. W okresie okupacji niemieckiej pracował w Poznaniu jako robotnik w Zakładach Naprawczych Taboru Kolejowego. W latach 1945-1949 był oficerem Ludowego Wojska Polskiego. Studiował następnie w Instytucie Nauk Społecznych w Warszawie (studia ukończył w 1955). W 1956 doktoryzował się z nauk historycznych.
[edytuj] Działalność polityczna w PRL
Od 1946 należał do Polskiej Partii Robotniczej, następnie działał w PZPR od początku jej istnienia (tj. od 1948).
Od 1957 był pracownikiem politycznym KC PZPR w Warszawie (z przerwami na naukę). Po likwidacji przez władze pisma "Po Prostu", i wprowadzeniu na rynek, mającej być mniej krytyczną wobec władz, "Polityki", od 1958 do 1982 pozostawał związany z tym pismem jako zastępca, a później redaktor naczelny tego pisma (do 1982). Działał w Stowarzyszeniu Dziennikarzy Polskich (od 1951), będąc m.in. prezesem zarządu głównego w okresie 1958-1961. Od 1982 był członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy PRL.
Od 1972 do 1989 nieprzerwanie sprawował mandat posła na Sejm PRL. W 1975 został członkiem Komitetu Centralnego PZPR.
W 1981 Sejm PRL VIII kadencji powołał go na urząd wicepremiera w rządzie Jaruzelskiego, który sprawował do 1985. Równolegle sprawował stanowisko przewodniczącego Komisji Rady Ministrów ds. Dialogu ze Związkami Zawodowymi (1981-1985) i członka Narodowej Rady Kultury (1983-1990). W Sejmie PRL IX kadencji piastował funkcję wicemarszałka do 27 września 1988, gdy został powołany na Prezesa Rady Ministrów, zastępując Zbigniewa Messnera.
Rząd Mieczysława Rakowskiego podjął próby reform gospodarczych doprowadzając do uchwalenia przez Sejm m.in. korzystną dla drobnych przedsiębiorców ustawę o działalności gospodarczej, ustawy umożliwiające komercjalizację niektórych przedsiębiorstw i urynkawiające ceny. Kontrowersje wzbudziła decyzja rządu o złożeniu wniosku do sądu o upadłość Stoczni Gdańskiej im. Lenina. Za jego premierostwa kontynuowane były - zainicjowane przez gen. Jaruzelskiego i Kiszczaka - reformy ustrojowe zakończone podpisaniem porozumień, które wyznaczyły m.in. termin częściowo wolnych wyborów na 4 czerwca 1989.
W wyniku wyborów do Sejmu X kadencji z czerwca 1989 Mieczysław Rakowski nie uzyskał mandatu parlamentarnego, co było powodem podania do dymisji rządu.
[edytuj] III RP
W lipcu 1989 po odejściu Wojciecha Jaruzelskiego z partii objął funkcję pierwszego sekretarza KC PZPR doprowadzając do jej rozwiązania w styczniu 1990. Następnie został członkiem SdRP, którym był aż do jej rozwiązania w 1999.
W wyniku prowadzonego w latach 1990-1993 postępowania w związku z tzw. moskiewską pożyczką został mu przedstawiony zarzut popełnienia przestępstwa. Postępowanie zostało umorzone w 1993.
Od tego czasu Rakowski wycofał się z czynnego życia politycznego, brał jednak udział w debatach publicznych (był redaktorem naczelnym pisma "Dziś", pisywał do "Trybuny", wydał dzienniki (10 tomów obejmujących lata 1958-1989), jak również dziennik z lat 1991-2001 (Polski przekładaniec).
Od 2003 do 2004 prowadził swój własny talk-show w stacji "TVP 3", do którego zapraszał znane postaci z okresu PRL.
Był członkiem komitetu wyborczego Włodzimierza Cimoszewicza w wyborach prezydenckich w Polsce w 2005.
Prywatnie był mężem aktorki Elżbiety Kępińskiej, a wcześniej mężem skrzypaczki Wandy Wiłkomirskiej, z którą miał dwóch synów.
W ostatnich latach życia cierpiał na nowotwór. Zmarł w szpitalu w Warszawie[4]. Został pochowany 18 listopada 2008 na Cmentarzu Wojskowym przy ul. Powązkowskiej.
[edytuj] Publikacje
Autor książek:
- "SDP w okresie powojennym 1949-54" (1960),
- "Ameryka wielopiętrowa" (1964),
- "Przesilenie grudniowe" (1981),
- "Rzeczpospolita na progu lat osiemdziesiątych" (1981),
- "Partnerstwo" (1982),
- "Jak to się stało" (1991),
- "Zanim stanę przed Trybunałem" (1992),
- "Do M.F. Rakowskiego pisali. Lata-listy-ludzie" (1993),
- "Dzienniki polityczne" (1998-2005, dziesięć tomów obejmujących lata 1958-1990).
Przypisy
- ↑ "Nie żyje Mieczysław Rakowski", wp.pl, 2008-11-08 [dostęp 8 listopada 2008] (pl).
- ↑ ŁOs/el. "Mieczysław Rakowski nie żyje", tvn24.pl, 2008-11-08 [dostęp 8 listopada 2008] (pl).
- ↑ dżek, strem. "Mieczysław Rakowski nie żyje", Gazeta.pl, 2008-11-08 [dostęp 2008-11-08] (pl).
- ↑ Dziennik Polska z 2008-11-10
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Linki zewnętrzne
Bolesław Bierut | Edward Ochab | Władysław Gomułka | Edward Gierek | Stanisław Kania | Wojciech Jaruzelski | Mieczysław Rakowski
| W dniu zaprzysiężenia |
Mieczysław Rakowski • Kazimierz Olesiak • Janusz Patorski • Ireneusz Sekuła • Łukasz Balcer • Stanisław Długosz • Bogumił Ferensztajn • Jacek Fisiak • Zbigniew Grabowski • Michał Janiszewski • Dominik Jastrzębski • Janusz Kamiński • Czesław Kiszczak • Józef Kozioł • Aleksander Krawczuk • Aleksander Kwaśniewski • Władysław Loranc • Marcin Nurowski • Tadeusz Olechowski • Izabela Płaneta-Małecka • Florian Siwicki • Jerzy Szreter • Mieczysław Wilczek • Andrzej Wróblewski |
 |
| Późniejsi członkowie rządu |
Michał Czarski • Franciszek Gaik • Józef Oleksy • Jerzy Urban |