Kościoły orientalne
Kościoły orientalne, Kościoły ortodoksyjne orientalne, Kościoły przedchalcedońskie - grupa Kościołów wschodnich powstała w V wieku w wyniku sporów chrystologicznych jakie miały miejsce wśród chrześcijan w Cesarstwie Bizantyjskim.
Spis treści |
[edytuj] Charakterystyka
Kościoły orientalne są to kościoły historycznie i teologicznie odwołujące się do trzech wielkich tradycji liturgicznych chrześcijaństwa na Bliskim Wschodzie: armeńskiej, aleksandryjskiej i antiocheńskiej. Kościoły te są całkowicie niezależne od siebie, zachowując w ramach własnych tradycji odrębne dziedzictwo doktrynalne, liturgiczne, kanoniczne i duchowe.
Kościoły orientalne łączy doktryna przedchalcedońska. Kościoły te uznają nauki soborów powszechnych: nicejskiego I (325), konstantynopolitańskiego I (381), efeskiego (431) i efeskiego II (449). Odrzucają postanowienia soboru chalcedońskiego (451) i następnych.
Od lat sześćdziesiątych XX wieku Kościoły przedchalcedońskie prowadzą dialog z Kościołami prawosławnymi i Kościołem rzymskokatolickim. W 1990 roku Cerkiew prawosławna na spotkaniu przedstawicieli Kościołów w Chambéry uznała oficjalnie ortodoksję Kościołów orientalnych.