Romantikismo

El Vikipedio

Nuna versio (nereviziita)

Romantikismo (malpli ofte ankaŭ romantismo) estas literatura kaj arta skolo de la unua duono de la 19-a jarcento en Eŭropo, karakterizata, kontraŭe al klasikismo, per liberigo el ties malvastaj reguloj, per celado al sento kaj fantazio kiel precipaj inspirfontoj. Tiujn la romantikistoj preferas al intelekto kaj sobreco. Koloron, pitoreskon, eĉ terurecon, svagajn kaj nekontentigeblajn sopirojn ili taksas pli valoraj ol enkapsuligon de nobla klareco kaj reguleco, serĉatan hiperboligon kaj esprimivon pli ol moderecon.

Ĝia ĝermoj kaj praformoj estis en Germanio la skolo Sturm und Drang, en Anglio la poetoj William Wordsworth kaj Colerige, en Francio la kulto el sentemo lanĉita de Jean-Jacques Rousseau kaj Bernardin de Saint-Pierre.

Ĉe multaj ĝi manifestiĝis kiel eterna ribelo de la junuloj kontraŭ la "maljunaj barbuloj".

[redakti] Historio, la periodoj:

[redakti] Ŝatataj temoj de Romantikismo

Morto
Individua neordinara fato
Mal du Siècle
Religio (ekzemple François-René de CHATEAUBRIAND: Le Génie du Christianisme, poemoj de Alphonse de Lamartine.
Perdo de religia fido (ekzemple ĉe Alfred de Vigny, Alfred de Musset)
Vanteco de ĉio (ekzemple ĉe la fama kaj ofte imitita rolulo de Chateaubriand: René)
Nekuracebla misestosento
Sopiro al malfinio
Amo al naturo
Mezepoko kaj ties imitado (pri ĉi lasta punkto vidu en Historio de arkitekturo)
Politika konservatismo
Revolucia romantikismo
Influoj kaj logado (en aliaj landoj!) el Anglio kaj Germanio. (ekzemple S-ino de STAËL De l'Allemagne.)
nacia konoscio

[redakti] Laŭalfabeta listo de reprezentantoj:

[redakti] Romantikismo en Muziko

En la muziko, la romantika skolo komenciĝis per Franz Schubert kaj liaj samtempuloj (kelkaj volas inkluzivi ankaŭ la finan periodon de Ludwig van Beethoven) kaj daŭris pli longe ol en la aliaj artoj, sur la eŭropa kontinento ĝis la komenca periodo de Arnold Schönberg, en norda Eŭropo ĝis kaj inkluzive Hugo Alfvén kaj Jean Sibelius.